Andrey Tarkovski'nin 1972 yapımı 'Solaris', bilim kurgu türünün felsefi derinliğe ulaşmış en önemli eserlerinden biridir. Film, psikolog Kris Kelvin'in, mürettebatında tuhaf psikolojik olaylar yaşanan bir uzay istasyonunu araştırmak için Solaris gezegenine gönderilmesini konu alır. Ancak bu görev, beklenenden çok daha kişisel ve rahatsız edici bir hal alır, çünkü gezegenin bilinçli okyanusu, ziyaretçilerin en derin anılarından ve suçluluk duygularından yaratılmış 'ziyaretçiler' ortaya çıkarmaya başlar.

Donatas Banionis, Kris Kelvin rolünde izleyiciyi içsel bir yolculuğa çıkarırken, Natalya Bondaruchuk'un Hari karakteri canlandırması unutulmazdır. Tarkovski'nin yönetmenliği, yavaş ve kasıtlı tempoyla, izleyiciyi görsel bir şiire davet eder. Uzayın ve teknolojinin soğukluğu, insan duygularının, hatıralarının ve vicdanının sıcaklığıyla kontrast oluşturur.

'Solaris', basit bir uzay macerası değil, insan bilincinin, sevginin, kaybın ve gerçekliğin doğasını sorgulayan derin bir meditasyondur. Görsel olarak çarpıcı sahneleri ve Vladimir Artemyev'in elektronik müzikleriyle desteklenen atmosferi, izleyiciyi hipnotize eder. Edebiyatın gücünü sinemaya taşıyan bu film, Stanislaw Lem'in aynı adlı romanına saygılı ama özgün bir uyarlamadır. İnsanlık durumuna dair zamansız sorular soran bu sinema şaheserini izlemek, hem entelektüel hem de duygusal bir deneyim sunar.